Συνέχεια...

Ο πρίγκιπας μπήκε μέσα στην αίθουσα. Η αρχιμάγισσα καθόταν σε μια ψηλή επιχρυσομένη καρέκλα-αντίκα, ενώ η αίθουσα ήταν γεμάτη πανάκριβα αλλά παράταιρα έπιπλα που αντιπροσώπευαν πολλές διαφορετικές διακοσμητικές προτάσεις και μόδες. Γενικά το δωμάτιο ήταν αντιπροσωπευτικό της κακογουστιάς. Αλλά αν ήθελες πραγματικά να μάθεις τι σημαίνει κακό γούστο, αυτό που δεν συγκρινόταν με τίποτα ήταν η ίδια η "λαίδη"---]
Μα έπρεπε να την έβλεπες για να καταλάβεις...
Τελοσπαντων, με τα πολλα και μετά τις προσφωνήσεις κ.τ.λ., ο πρίγκιπας έκανα γνωστή την αιτία της επίσκεψής του.
"Η επιθυμία μου είναι, αυτή τη στιγμή, και χωρίς άλλη καθυστέρηση, να ελευθερώσετε την αγαπημένη μου, την Πριγκίπισσα, από τον πύργο όπου την κρατάτε αιχμάλωτη, παρά τη θέλησή της! Την αγαπάω και με αγαπάει, δεν θα δεχτεί ποτέ να παντρευτεί το γιο σας, όσο αξιαγάπητος κι αν είναι! Δεν μπορεί να είστε τόσο άκαρδη, τόσο σκληρή, ασυγκίνητη από τα πάθη δύο παράφορα ερωτευμένων, δύο ψυχών που η μοίρα τους είναι γραμμένη στ' αστέρια, να περάσουν όλες τους τις ζωές μαζί! Εσείς, μια Μάγισσα σαγήνης, Αρχόντισσα που η ομορφιά της είναι ξακουστή σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης... (Ενώ τα έλεγε αυτά προσπαθούσε να κρύψει όσο μπορούσε την αηδία που διαφαινόταν στα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Ευτυχώς στεκόταν σχετικά μακρυά από τη μάγισσα, άσε που η ίδια ήταν μύωπας) και μπλα μπλα μπλαα...
"Χμμμ..." (συνήθως αυτό σημαίνει ότι ο άλλος σκέφτεται, τρόπος του λέγειν τώρα για τη μάγισσα, αφού αγνοούσε τι σήμαινε αυτή η λέξη) "Ίσως κάτι να μπορεί να γίνει για ένα τόσο συμπαθητικό αγόρι σαν και σένα...", είπε, και του έκανε νόημα να πλησιάσει με το γαμψό νύχι της, ενώ το άλλο της χέρι χάιδευε ηδονικά το ντεκολτέ της...
Ο πρίγκιπας, που κατάλαβε πού το πήγαινε, ξεροκαταπιε. (Ευτυχώς η μαγισσα έπασχε και από μερική κώφωση)
Αποφάσισε όμως να παίξει το παιγνίδι της. Τουλάχιστον φαινομενικά...

Την πλησίασε και γονάτισε στα πόδια της, αρχίζοντας να τα φυλάει με πόθο, δηλώνοντας την αιώνια ευγνωμοσύνη του. Εκεινη άπλωσε τις χερούκλες της στο κεφάλι του, τον κοίταξε στα μάτια με νόημα, και του όρμηξε. Αυτός προσπάθησε να μην προσπαθήσει να της ξεφύγει αλλά... δεν άντεξε!
"Τι συμβαίνει; Δεν μπορείς να ξεχάσεις την πριγκιπισσούλα σου; Γιατί δεν είναι δυνατόν να μη σου αρέσω! Πάντως μην ανυσηχείς δεν πρόκειτε να το μάθει!"
Ο πριγκιπας συγκατένευσε ανακουφισμένος, και τη ρώτησε: "Πώς είσαι τόσο σίγουρη γι' αυτό;"
Εκείνη τον πλησίασε με συνομωτικό ύφος και του ψιθύρισε στο αυτί.
"Γιατί βλέπεις... δεν είναι αλήθεια ότι οι νεκροί παρακολουθούν και κρίνουν τις πράξεις των ζωντανών! Σσσσσσ!"
Ο πρίγκιπας άλλαξε δέκα χρώματα και τα μάτια του κόντεψαν να βγουν έξω απ' τις κόχες τους. Όμως, με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο, κατάφερε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να επανέλθει στον παρομοιώδη ήρεμο χαρακτήρα που τον αντιπροσώπευε.
"Έχεις δίκιο...", είπε, με το κεφάλι σκυφτό και τα μάτια του να κοιτάζουν στα πόδια του.
Η μάγισσα άρχισε να γελάει.
"...Οι νεκροί δεν έχουν κρίση" συμπλήρωσε κοιτώντας την στα μάτια, ενώ την ίδια στιγμή της έδωσε μια γερή τσιμπιά πάνω απ' τον αστράγαλο με το δηλητηριώδη κεντρί που είχε στην μπότα του.
Το γέλιο χώθηκε στο λαρύγγι της και παραλίγο να την πνίξει, ενώ το πρόσωπό της έπαιρνε σιγά σιγά μια απορημένη έκφραση...

...Η οποία έμεινε για πάντα στο πρόσωπό της!
Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα, με τον πρίγκιπα να ανεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες ως τον πιο ψηλό πυργίσκο, ξεθεωμένος να σκοτώνει το σάιμποργκ πριν καλά καλά τον πάρει είδηση, να σπάει την πόρτα ρίχνωντάς της μια ξεγυρισμένη κλωτσιά και τα δυο ερωτευμένα πιτσουνάκια να ξανασμίγουν επιτέλους υπό τον ήχο... του συναγερμού!
Ο πρίγκιπας έψαξε στις τσέπες του και ανακάλυψε έναν αναπτηρα που οι φύλακες που τον έψαξαν δεν μπήκαν στον κ0πο να πάρουν, αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για έναν αναπτήρα... λέιζερ! (Κι αν αναρωτιέστε γιατί ο πρίγκιπας δεν τον χρησιμοποίησε πιο πριν, η αλήθεια είναι ότι τον είχε ξεχάσει και ο ίδιος!) Έκοψε με αυτόν τα... αδαμαντένια κάγκελα του παραθύρου, έριξε κάτω το σχοινί που είχε από καιρό κατασκευάσει η πριγκίπισσα με τα απομεινάρια από τα σεντόνια και τα ρούχα της, οι δυο τους γλίστρησαν αγκαλιασμένοι κάτω όσο πιο ομαλά μπορούσαν, προσγειώθηκαν στη ράχη ενός Υπέροχου Άσπρου Φτερωτού Αλόγου (συγγνώμη Πόνι ήθελα να πω) και... πέταξαν μακρυά, πίσω στη χώρα της Τρελής Φαντασίας από την οποία και ξέφυγαν...

ΤΕΛΟΣ