Ξέρω ότι και πάλι δε θα κρατήσει περισσότερο από μια βδομάδα. Αλλά δε με νοιάζει. Αυτή η αίσθηση ότι κάποιος νιώθει τον ίδιο πόθο με μένα, απλά αντιστραμμένο, να νιώθει πόθο και να καίγεται για μένα, είναι συναρπαστική. Σε κάνει να ξεχνάς τη ματαιότητα του. Ο έρωτας… έχει ο ίδιος τη δύναμη να σε κάνει να ξεχάσεις τα πάντα εκτός απ’ αυτόν.
Μετατρέπει τον φόβο της ανίας σε φόβο της απώλειας και του θανάτου.
Πετάει στα σκουπίδια όλες τις πρόχειρες δικαιολογίες σου.
Παίρνει τη δίψα για δύναμη και την κάνει δίψα για αδυναμία.
Την αδυναμία του να μην μπορείς να νιώθεις ολόκληρη αν δεν είσαι μες στην αγκαλιά του.
Σε κάνει να μεταπηδάς με την ταχύτητα ενός βλεφαρίσματος του ματιού από την ασφάλεια στην ανασφάλεια.
Από την ασφάλεια που νιώθεις όταν κοιμάσαι στο πλευρό του
στην ανασφάλεια όταν σε κοιτάει στα μάτια.
Όταν σε κοιτάει και διαβάζει μες στα μάτια σου τα πάντα.
Κι εσένα δε σου μένει πια άλλη επιλογή...
από το να αισθάνεσαι εκτεθειμένη.
No comments:
Post a Comment