Δεν ξέρω τι νιώθω. Ίσως δε νιώθω πια. Η ζωή έχει τον τρόπο της να σου δείχνει πότε έρχεται το τέλμα, σε κάποιες καταστάσεις. Απλά τα πράγματα δεν προχωράνε. Έτσι απλά. Χωρίς δράματα..Και παραμένεις εσύ, ενώ ο δρόμος που θα διαλέξεις σε περιμένει. Μοναχικός, αλλά μόνο δικός σου, αληθινός.
Κάποιες στιγμές νιώθεις τα μάτια σου να βουρκώνουν. Εκείνες τις στιγμές το μόνο που θέλεις είναι να βρίσκεσαι στην αγκαλιά του. Στην αγκαλιά ενός φίλου. Ίσως να προχωρήσεις χωρίς να πέσεις στην παγίδα. Ίσως και να αλλάξεις γνώμη. Δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα της ευγνωμοσύνης. Δεν αξίζει τον κόπο για ένα ψεύτικο "ευχαριστώ"!
Μην πεις ποτέ ότι ανήκεις κάπου ολοκληρωτικά. Σχεδόν πάντοτε θα το μετανιώσεις. Εκτός και αν το εννοείς. Σ' αυτή την περίπτωση, θα λυπηθείς τον εαυτό σου.
Πρέπει να υπάρχει κάτι που να αξίζει τον κόπο! Μα πού στο διάολο βρίσκεται; Είναι δυνατόν κάθε τι που ερωτευόμαστε να κρατάει τόσο λίγο;;;
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΤΑ "ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ" ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
"Γεννιόμαστε για να πεθάνουμε,
αλλά και πεθαίνουμε για να ζήσουμε.."
