Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ

Η μοναξιά είναι τρελή
Η μοναξιά πιστεύει πως στο τέλος θα την αγαπήσουμε
Μα εγώ πιστεύω η μοναξιά είναι τρελή.


Γι' αυτό και δε σταμάτησε να μας παιδεύει,
Γιατί πιστεύει πως στο τέλος θα την αγαπήσουμε.
Γι' αυτό κι όταν τη διώχνουμε εμείς μακριά αυτή ξαναγυρίζει.
Γι' αυτό όταν τη φτύνουμε κολλάει περισσότερο, σαν γραμματόσημο.
Μα εγώ πιστεύω η μοναξιά τα έχει χάσει.


Απόψε η μοναξιά τρελάθηκε και σκούζει
Μου λέει πως μόνο αυτή είναι πιστή
Κι ας έχει τόσους άλλους εραστές.
Απόψε η μοναξιά τρελάθηκε και σκούζει
Μου λέει πως ακόμα κι όταν λείπω αυτή θα 'ναι μαζί μου
Θα είμαστε πάντα μαζί,
Εγώ κι η μοναξιά μου.
Μα εγώ πιστεύω τρελαθήκαμε
Κι εγώ κι η μοναξιά μου.

Χθες βράδυ γυμνή μπρος στον καθρέφτη μου διέκρινα την αλήθεια
Είχα κρυφτεί από τον ήλιο
Κι εγώ κι η μοναξιά μου.
Νόμιζα πως φοβόταν το σκοτάδι μα εκείνη δε φοβάται.
Πίστεψα πως φοβάται και τη μέρα μα εκείνη η αθεόφοβη,
Η μοναξιά τρελάθηκε,
Και βγαίνει και τη μέρα.


Η μοναξιά με ακολουθεί συνέχεια και με φροντίζει
Η μοναξιά με ακολουθεί συνέχεια σαν το πιστό σκυλί
Η μοναξιά ποτέ της δε με αφήνει μόνη.
Με τις φροντίδες, πού θα πάει; στο τελος θα τη συνηθίσω
Με τη συνήθεια, πού θα πάει; στο τέλος θα την αγαπήσω
Εγώ... κι η μοναξιά μου.

Ιδέες για μένα

Δεν μου έμεινε τίποτα να κάνω. Τίποτα καλό. Τίποτα δημιουργικό.

Έμεινα μόνη με τους τοίχους και τις «ιδέες» μου. Και μία θλίψη.

Μία πραγματικότητα που δεν την αναγνωρίζω. Δεν είμαι πια ο «εαυτός» μου, δεν είμαι καμία πια, είμαι... εσύ. Αυτό το ανώριμο, βαρετό και βαριεστημένο, χαζοχαρούμενο και άσχημο πλάσμα που έφτιαξες. Εσύ! Αυτό που δε νιώθει ότι ζει όταν δεν είσαι μαζί του να του λες πόσο υπέροχη (ποιος, εγώ;) είναι. Τι θα κάνω, τι θα καταφέρω, όταν νομίζω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό όταν δε σε αγαπάω, όταν δεν είσαι κοντά μου για να σε λατρέψω; Πώς θα γιατρευτώ από αυτό το ψέμα; Πώς θα σταματήσω να το πιστεύω; Πότε επιτέλους θα σταματήσω να πιστεύω ότι θα σταματήσω να ζω αν σταματήσω να σε αγαπάω;

Σε θέλω!

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό!!

ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ

Εσύ. Με τον Άγιό σου στον κόρφο
Πολεμάς να παρασυρθείς από το ρεύμα
Εγώ. Με ανεβασμένους τους γιακάδες πολεμάω
Μα παρασύρομαι απ'το ρεύμα
Περίμενα να μου φυλάξεις απ' τους θησαυρούς σου
Και απ' το φως που έχεις μες στο βλέμμα.

Υπομονή έχω λίγη. Μα επιμένω. Και προσπαθώ
Να κλέψω κάτι απ' αυτό που σου αρέσει να τ' αποκαλείς σκοτάδι
Βαριέμαι, καίγομαι, χτυπιέμαι, ηρεμώ
Κουράγιο παίρνω απ' τ' άγγιγμά σου και ξαναρχίζω
Βαριέμαι να επιμείνω, καίγομαι να προσπαθήσω
Χτυπιέμαι απ' τη βροχή, ηρεμώ απ' τη φωνή σου.

Καθώς αποστειρώνεις τη ζωή σου
Καθώς απολυμαίνεις την ψυχή σου, σκέψου κι εμένα
Εμένα που σε δίδασκα πώς να κοιτάς μπροστά
Δεν ήξερες, μου είπες, τι σημαίνει η λέξη "αισιοδοξία"
Σκέψου κι εμένα γιατί σε χρειάζομαι ακόμα
Έμαθα πάνω σου ποδήλατο μα ξέχασα
Να σου ζητήσω να μου μάθεις την ισορροπία.