Ιδέες για μένα

Δεν μου έμεινε τίποτα να κάνω. Τίποτα καλό. Τίποτα δημιουργικό.

Έμεινα μόνη με τους τοίχους και τις «ιδέες» μου. Και μία θλίψη.

Μία πραγματικότητα που δεν την αναγνωρίζω. Δεν είμαι πια ο «εαυτός» μου, δεν είμαι καμία πια, είμαι... εσύ. Αυτό το ανώριμο, βαρετό και βαριεστημένο, χαζοχαρούμενο και άσχημο πλάσμα που έφτιαξες. Εσύ! Αυτό που δε νιώθει ότι ζει όταν δεν είσαι μαζί του να του λες πόσο υπέροχη (ποιος, εγώ;) είναι. Τι θα κάνω, τι θα καταφέρω, όταν νομίζω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό όταν δε σε αγαπάω, όταν δεν είσαι κοντά μου για να σε λατρέψω; Πώς θα γιατρευτώ από αυτό το ψέμα; Πώς θα σταματήσω να το πιστεύω; Πότε επιτέλους θα σταματήσω να πιστεύω ότι θα σταματήσω να ζω αν σταματήσω να σε αγαπάω;

Σε θέλω!

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό!!

ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ

Εσύ. Με τον Άγιό σου στον κόρφο
Πολεμάς να παρασυρθείς από το ρεύμα
Εγώ. Με ανεβασμένους τους γιακάδες πολεμάω
Μα παρασύρομαι απ'το ρεύμα
Περίμενα να μου φυλάξεις απ' τους θησαυρούς σου
Και απ' το φως που έχεις μες στο βλέμμα.

Υπομονή έχω λίγη. Μα επιμένω. Και προσπαθώ
Να κλέψω κάτι απ' αυτό που σου αρέσει να τ' αποκαλείς σκοτάδι
Βαριέμαι, καίγομαι, χτυπιέμαι, ηρεμώ
Κουράγιο παίρνω απ' τ' άγγιγμά σου και ξαναρχίζω
Βαριέμαι να επιμείνω, καίγομαι να προσπαθήσω
Χτυπιέμαι απ' τη βροχή, ηρεμώ απ' τη φωνή σου.

Καθώς αποστειρώνεις τη ζωή σου
Καθώς απολυμαίνεις την ψυχή σου, σκέψου κι εμένα
Εμένα που σε δίδασκα πώς να κοιτάς μπροστά
Δεν ήξερες, μου είπες, τι σημαίνει η λέξη "αισιοδοξία"
Σκέψου κι εμένα γιατί σε χρειάζομαι ακόμα
Έμαθα πάνω σου ποδήλατο μα ξέχασα
Να σου ζητήσω να μου μάθεις την ισορροπία.