Ιδέες για μένα

Δεν μου έμεινε τίποτα να κάνω. Τίποτα καλό. Τίποτα δημιουργικό.

Έμεινα μόνη με τους τοίχους και τις «ιδέες» μου. Και μία θλίψη.

Μία πραγματικότητα που δεν την αναγνωρίζω. Δεν είμαι πια ο «εαυτός» μου, δεν είμαι καμία πια, είμαι... εσύ. Αυτό το ανώριμο, βαρετό και βαριεστημένο, χαζοχαρούμενο και άσχημο πλάσμα που έφτιαξες. Εσύ! Αυτό που δε νιώθει ότι ζει όταν δεν είσαι μαζί του να του λες πόσο υπέροχη (ποιος, εγώ;) είναι. Τι θα κάνω, τι θα καταφέρω, όταν νομίζω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό όταν δε σε αγαπάω, όταν δεν είσαι κοντά μου για να σε λατρέψω; Πώς θα γιατρευτώ από αυτό το ψέμα; Πώς θα σταματήσω να το πιστεύω; Πότε επιτέλους θα σταματήσω να πιστεύω ότι θα σταματήσω να ζω αν σταματήσω να σε αγαπάω;

Σε θέλω!

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό!!